Vrijdag 4 juni. 8.30 uur. De zon laat 's ochtends vroeg haar gemene hitte al vrij en begeleidt ons samen naar de laatste stagedag op De Ware Tijd. Voor het eerst (en het laatst) zitten we op de Wilde Bus naast de chauffeur en kunnen we via het grote autoraam de weg naar de redactie nog één maal goed volgen.

De eerste uren op het werk lopen daarna normaal. Een doordeweekse dag en niets dat erop wijst dat dit de laatste uren op De Ware Tijdse bodem zijn. Ik werk nog aan een artikel over een kunstexpositie die gisterenavond opende en over Miss India Suriname die een dag voor de kinderen organiseert.

Middaguur. Een laatste keer kopen we de goedkope 1.50SRD pistolets van bij de Chinese winkel. Gezond zijn ze allesbehalve, want ze smaken amper naar brood. Maar studenten verkiezen nu eenmaal de prijs boven de smaak. Nog een keer strooien we onze muizenstrontjes op de delicatesse. De blik voor de ultieme maal op het vreemde koppel van de moskee en synagoge gericht.

's Middags trakteren we met taart en frisdrank. Mensen die we amper zagen, komen hun taartje meepikken en anderen die ons amper zagen, doen nu overvriendelijk. De kern van onze redactie uit echter een oprecht "Ik ga je missen." Dat gevoel is wederzijds, al zal de vakantie dat verdriet ongetwijfeld snel laten vaporeren!

Het is tijd om het regenwoud te verkennen. Laat het groen regeren (en misschien is dat wel een politieke hint) en de natuur ons overmeesteren. De periode is aangebroken dat het Amazonewoud eens toont wie de wereld regeert. Geen cultuur-, maar natuurschok, here I come!

Friday 4 June. 8.30 AM. The sun is already releasing her mean heath in the early morning and companions us to our last traineeday at De Ware Tijd. For the first time (and last) we're sitting next to the driver of The Wild Bus and we can follow the final way to work through the big car window.

The first days at work run very normal. Just a weekday at work and nothing that shows us that these are the last hours at 'De Ware Tijd'-soil. I work on an article of the launch of an art exposition and Miss India Surinam who organises a day for kids.

Midday. For the last time we buy the cheap 1.50 SRD sandwiches at the Chinese store. They're everything but healthy and nearly taste like bread. But students yet prefer price in spite of taste. For the final occasion we scatter tiny chocolate sprinkles on our starmeal. A gaze wanders for the last time at the strange couple of a mosque and synagoge.

In the afternoon, we treat with cake and soda. People who we nearly saw, come to take along this edible opportunity and people who nearly saw us, are now extremely friendly. Yet, the heart of our editorial staff claims a very sincere "I'll miss you." The feeling is mutual, but the holiday will surely evaporate the grief quickly.

It's time to explore the rain forest. Let the green reign and nature overpower us. The period has arrived that the Amazon forest shows who's the master of the world. No culture but nature shock, here I come!